"พร้อมจะย้อนเวลาแล้วรึยัง~~" เสียงหญิงสาวดังขึ้นมาในบ้านของอธิป

 

"โหว ไปเร็วมาเร็วแฮะ" อธิปตะโกนกลับไป

"ไม่ดีรึไง" แล้วโน้ตบุ๊ํคก็โผล่ขึ้นตรงหน้าอธิป

"ไม่ดีอะ พึ่งอยู่บ้านสบายๆได้วันเดียว กลับมาและ โห่ววว"

"งั้นฉันกลับก็ได้ย่ะ" โน้ตบุ๊คนั้นเริ่มเลือนหายไป

"อะ อะ อะ ล้อเล่นนนน" อธิปยิ้ม

"ฉันเอาจริง เฮอะะะ"

"โหว ล้อเล่นนิดหน่อย ทำเป็นงอนๆ ออกมาเร็ว" อธิปหยิบโน้ตบุ๊คมาเขย่าๆๆ

 

"อีตาบ้า!!" และก็มีีร่างของหญิงสาวร่วงลงมาหัวกระแทกพื้น

"ฮาๆๆๆ" อธิปยืนหัวเราะอยู่อย่างนั้น "เจ็บเปล่าๆ โทษทีๆ ไม่คิดว่าจะร่วงออกมา"

"โหย ก็คนกำลังจะออกมา แล้วคว่ำลงอย่างนั้น ก็ร่วงสิ" เอลิต้าพูด และอธิปก็ยื่นมือให้ เธอจับมือข้างนั้นแล้วดึงตัวเองขึ้นไป

 

"พร้อมจะย้อนเวลารึยังล่ะ" เอลิต้าถาม

"อืม....เงื่อนไขล่ะ..."

"ตอบก่อนว่าพร้อมแน่แล้วใช่มั้ย" เธอทำหน้าจริงจัง

"อืม....ทำไมต้องทำหน้าเครียดด้วยล่ะเนี่ย"

"บอกแล้วว่ามันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ"

"แล้วฉันต้องทำยังไงบ้าง..."

 

แล้วเอลิต้าก็ยื่นเอา "มีด" เล่มหนึ่ง ให้อธิปถือ บนด้ามจับมีลายสลักสวยงาม และตรงบริเวณใบมีดก็เป็นลายที่ดูมีมนต์ขลัง

 

"ฆ่าฉันซะ..." เธอหลับตาลง

"เฮ้ย!!!" เขาปล่อยมีดลงกับพื้นด้วยความตกใจ

"ฆ่าฉันซะสิ แล้วเธอจะได้พลังเวทมนต์เพื่อทำตามความปราถนาเธอหนึ่งอย่าง" เธอทำให้มีดลอยกลับขึ้นมา

"ไม่ ฉันทำไม่ได้หรอก"

"ขอร้องล่ะ... ย้อนเวลากลับไป... และ... ช่วยชีวิตพี่สาวฉันด้วย" เธอควบคุมให้อธิปถือมีด จากนั้นเธอก็เข้าไปกอดอธิป

 

มีดเล่มนั้นแทงทะลุร่างกายเธอ เธอกอดเขาไว้อย่างนั้น อธิปไม่สามารถต้านทานได้...

น้ำตาเขาไหลออกมา.... เอลิต้าก็เช่้นกัน...

ร่างกายของเอลิต้าเริ่มเปล่งแสง และแสงเหล่านั้นก็เริ่มถูกดูดเข้าไปในคมมีดนั้น

 

"อริสา... คืออลิส พี่สาวของฉันเอง... ตอนนั้นเธอไม่มีโอกาสได้ใช้เวทมนตร์ป้องกันตัวเธอ และรักษาตัวเธอได้ทันเวลา เธอจึุงเสียชีวิตลง... และฉันคิดว่า คงจะมีแค่เธอ ที่ฉันจะไว้ใจให้ช่วยพี่สาวฉันได้...

ลาก่อน..." เธอพูดด้วยเสียงที่เหนื่อยล้าเต็มทน...

"ฉันรักเธอนะ..." เอลิต้าเข้าไปประกบริมฝีปากกับอธิป... และร่างของเธอก็จางหายไป...

อธิปล้มลงคุกเข่ากับพื้น.... และปล่อยมีดนั้นออก...

"อะไรกัน...." เขาพูดออกมา

 

หลังจากนั้นทุำกอย่างก็เริ่มแปรปรวน เหมือนกับเวลาของสิ่งต่างๆเริ่มย้อนกลับไปอย่างรวดเร็ว

จนหยุดลง...

วันที่ในปฏิทิน ย้อนกลับไป... 3ปี

เป็นวันที่อริสา เสีัยชีวิต

 

อธิปยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย...

'อีกคนแล้ว... ที่จากเราไป....' เขายังคงช็อคอยู่ แต่เขาก็ได้สติ 'ต้องไปช่วยอริสาแล้ว!!'

เขาดูนาฬิกา ซึ่งเป็นเวลา8โมงเช้า อริสายังไม่ไปขายของ

 

เขารีบไปหยิบโทรศัพท์โทรหาอริสาทันที

อริสารับสาย

"ฮาโหล~~" เธอพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

"อริสา วันนี้อย่าพึ่งไปขายของนะ รอฉันอยู่ที่บ้าน"

"ทำไมอะ" เธอคงจะงงๆ

"ขอร้องล่ะ อย่าไปเลยนะ เดี๋ยวฉันไปหา" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อืม... ก็ได้" อริสาตอบแล้วอธิปก็วางหูทันที

 

เขาวิ่งออกจากบ้านไปขึ้นรถเมล์

ความกระวนกระวายยังอยู่ในใจเขาตลอดเวลา....

'เราจะช่วยอริสาได้จริงๆมั้ย....'

'เอลิต้า....'

'อริสา....'

เค้าครุ่นคิดอยู่ตลอดทาง

จนเมื่อรถเมล์จอดที่ป้ายที่เขาต้องลง

เขาก็รีบลงและวิ่งไปยังบ้านของอริสาที่อยู่ไม่ไกลจากป้ายรถเมล์นั้นนัก

 

เขาวิ่งไปจนถึงบ้านหลังหนึ่งเป็นทาวเฮาส์ขนาด 2 ชั้น ตัวบ้านสีขาว มีสวนเล็กๆหน้าบ้าน

"อริสา!!" เขาตะโกนเรียกอริสา

หญิงผมบลอนด์ร่างสูงก็เดินออกมาเปิดประตูให้เขา

อธิปโผเข้าไปกอดอริสาทันที..

"อย่าไปไหนนะวันนี้..." เขาพูด

"อือ... เข้าข้างในก่อนเถอะ" อริสางงๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ทั้งคู่เข้าไปข้างในบ้าน

 

และนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

"ไหนเล่ามาซิ เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไม่ให้ฉันออกไปไหนล่ะ" อริสากล่าว

"ถ้าเธอออกไป... เธอจะตายนะ อริสา" เขาพูดจริงจัง

"ฮาๆๆๆ จะบ้าเหรอ รู้ได้ไงว่าฉันจะตาย"

"ฉัน... มาจากอนาคต"

"เพี้ยนไปแล้วปะเนี่ยยยยย ฮาๆๆๆ" เธอหัวเราะ

"ฉันพูดจริงๆนะ... น้องสาวเธอ เอลิต้า เป็นคนส่งฉันมาเอง" อริสาได้ยินก็เงียบลงทันที "น้องสาวเธอเค้าเสียสละชีวิตของเค้าเอง เพื่อให้ฉันได้ย้อนเวลากลับมาช่วยเธอนะ อลิส.."

อธิปเริ่มมีน้ำตาไหลออกมา....

 

"เอลิต้า..." อริสา หรือ อลิสเริ่มน้ำตาคลอ

"ฉันฆ่าเธอเอง..." อธิปพูดด้วยเสียงสะอื้น จากนั้นเขาก็ร้องไห้หนักมาก อลิสจึงเข้าไปกอดเขา

"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร.. นั่นคงเป็นความต้องการของเธอเอง ธิปไม่ผิดหรอก... ไม่เป็นไรนะ" แล้วอลิสก็ร้องไห้ไปกับเขา....

 

ทั้งคู่ร้องไห้กันอยู่นาน จนเมื่อสงบลง...

"อธิป.... รู้มั้ยว่าเธอไม่ควรเปลี่ยนแปลงอดีตนะ..." อลิสพูด "มันถูกกำหนดมาแล้วว่าฉันต้องตาย ยังไงฉันก็ต้องตายอยู่ดี"

"แต่... ฉันอยากให้เธออยู่กับฉัน... อยู่เคียงข้างฉัน ตลอดไปนะ"

"ไม่ได้หรอก... เรื่องของความเป็นความตาย มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้หรอกนะ"

"ยังไงฉันก็กลับไปตอนนั้นไม่ได้แล้ว.... และกลับไป ฉันก็คงต้องอยู่คนเดียว... ไม่เหลือใครอีกแล้ว.."

 

"ได้สิ... เอลิต้าน่ะยังไม่ตายหรอก...เธอน่ะ มีชีวิตอยู่ในมีดกลืนพลังที่เธอใช้น่ะ อธิป"

"จริงอะ!" เขาตกใจ

"อื้อ จริงสิ... ยังไง ฉันก็เหมือนคนที่ต้องตาย หรืออาจจะตายไปแล้ว.... ใช้มีดนั้นกับฉันอีกครั้งซะ"

"ไม่นะ.... ฉันไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้ว"

"ไม่ต้องกลัวหรอกอธิป... ฉันอยู่ข้างเธอเสมอ ไม่เคยทิ้งเธอไปไหน... และฉันก็จะช่วยเอลิต้าออกมาจากมีดนั้นเอง"

"ไม่เอา.... ฉันรักเธอนะอริสา... ไม่ว่าเธอจะเป็นคน เป็นแม่มด เป็นอะไร ฉันก็ไม่อยากให้เธอตายจากฉันไป" เขาเริ่มน้ำตาคลอ

"เอลิต้าก็รักเธอเหมือนกันนะ... รู้มั้ยว่าเธอคอยเฝ้าดูนายมาตลอดเลยนะ... แต่พอเธอรู้ว่าฉันมาคบกับนายอะ เธอก็เสียใจไม่ใช่น้อย... ฉันทำผิดกับน้องสาวตัวเอง... แต่เธอก็ยังรักฉัน ขอให้ฉันได้ช่วยเธอหน่อยนะ..."

"แล้วทำไม... เธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ทั้งคู่เลยไม่ได้หรอ ทำไมฉันต้องเลือกด้วย..."

"ฉันตายไปแล้วนะอธิป.... ยังไงฉันก็ต้องตาย... ฉันตายไปแล้ว..." อลิสน้ำตาคลอ

 

"ไม่... เธอยังยืนอยู่ตรงนี้... และเธอคือเหตุผลที่ฉันต้องกลับมา เพื่อช่วยเธอ เธอยังไม่ตาย เธอยังไม่ตายนะอริสา..."

"ฉันตายไปแล้ว... ฉันขอร้องล่ะ... ช่้วยเอลิต้าเถอะ..."

"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่" เขาปฏิเสธทุกอย่างตรงหน้าเขา...

 

"มันเป็นสิ่งที่กำหนดมาแล้วอธิป... ฉันก็รักเธอ แต่ฉันอยู่กับเธอไม่ได้... เอลิต้าก็รักเธอ และเค้าก็อยุ่กับเธอได้..."

"...." อธิปเงียบไป

"เอาล่ะ... กลับไปในช่วงเวลาที่เธอจากมาเถอะ... และฉันก็จะมีชีวิตอยู่ ข้างเธอ ตลอดไป..."

อริสาชี้นิ้วไปที่อธิป เพื่อควบคุมเขา เหมือนตอนที่เอลิต้าควบคุมเขา

 

"ขอเวลาฉันอีกซักพักได้มั้ย... ให้ฉันได้อยู่กับเธอก่อน..." 

"ไม่ได้หรอก... เวลาที่ฉันต้องตายก็ใกล้เข้ามาแล้ว... ถ้าถึงเวลานั้น ฉันก็จะตาย ไม่ว่าด้วยสาเหตุอะไร.. และเธอจะไม่ได้กลับไปในช่วงเวลาของเธอ..." มีดเล่มเดิมลอยเข้ามาอยู่ในมือของอธิป

"กลับไปใช้ชีวิตอยู่กับความจริง... และคนที่รักเธอซะ" อริสาพูดเสร็จก็โผเข้าไปกอดอธิป... มีดนั้นเสียบทะลุร่างเธอไป

"เราจะรักกันตลอดไปเนอะ" เธอยิ้ม และประกบปากกับอธิป

"ฉันรักเธอ..." อธิปร้องไห้... และจูบเธอตอบ...

 

แสงสว่างเปล่งประกายออกมาจากร่างของเธอ และค่อยๆถูกดูดกลืนเข้าไปในมีด...

 

"พี่อลิส..." ทั้งสองได้เจอกันในวังวนในมีดเล่มนั้น

"เอลิต้า... พี่ขอโทษนะ"

"หนูรักพี่นะ... และหนูอยากให้พี่ใช้ชีวิตอยู่ต่อไปแทนหนู"

"ไม่ได้หรอกจ้ะ... มันกำหนดมาแล้ว พี่แย่งคนรักน้องไป... แต่น้องก็ยังเป็นห่วงพี่อยู่ พี่ขอบคุณจริงๆ... แต่... ขอให้น้องดูแลคนรักพี่ให้ดีๆนะ พี่คงไม่มีโอกาสได้อยู่ข้างเขาแล้ว" อริสาน้ำตาเริ่มไหลออกมา

"ค่ะ... หวังว่าเราจะได้เจอกันใหม่นะ" เอลิต้าก็น้ำตาไหลออกมาเช่นกัน

"พี่น้องกันตลอดไป!" อริสาเข้าไปกอดเอลิต้า

"ค่ะ!" เอลิต้ากอดเธอแน่น

 

และเอลิต้าก็เลือนหายไปจากมิตินั้น...

 

กลับมาสู่ช่วงเวลาปัจจุบัน...

 

To Be Continue...

Comment

Comment:

Tweet