ทั้งสองกลับมาในช่วงเวลาปัจจุบัน

เป็นเวลาช่วงตะวันกำลังจะลับขอบฟ้าไป

 

เอลิต้าและอธิปนอนอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น

อธิปรู้สึกตัวขึ้นมาก่อน

"เอลิต้าๆ" อธิปเขย่าตัวเอลิต้าที่นอนข้างๆ แล้วเอลิต้าก็ลุกขึ้นมา และเข้าไปกอดอธิปทันที

"พี่อลิส... พี่อลิส... ฮือออออ" เธอร้องไห้ออกมา ในอ้อมกอดของอธิป

"สุดท้ายฉันก็ช่วยพี่สาวเธอไม่ได้่ ฉันนี่มันแย่เนอะ" อธิปลูบผมเธอเบาๆ และก็ร้องไห้ออกมาเช่นกัน

 

"อย่าร้องไห้ไปเลยทั้งคู่... บอกแล้วไงว่าฉันไม่ทิ้งพวกเธอไปไหนหรอก... ยังไงใจเราก็อยู่ด้วยกันเสมอ... นะ... " ภาพลางๆของอริสา/อลิสปรากฏตรงหน้าทั้งสองที่นั่งกอดกันร้องไห้อยู่

"แต่ห้ามลืมกันนะ!" เธอยิ้ม

 

"หนูจะลืมพี่ได้ยังไง หนุมีพี่คนเดียวนะ" เอลิต้าสะอื้น

"ฉันก็ลืมเธอไม่ลงหรอก รักแรกของฉัน" อธิปก็เช่นกัน

"คนมันน่ารักก็งี้ เหนื่อยใจๆ ฮิๆๆๆๆ รักกันให้ดีนะทั้งคู่!" อลิส/อริสาหัวเราะ

"แหนะ ยังจะมาชมตัวเอง พี่สาวใครเนี่ยยยย" เอลิต้าปาดน้ำตา

"แฟนใครไม่รู้น่ารักจริงๆ" อธิปหัวเราะ

 

"ต่อจากนี้ต้องเป็นแฟนน้องฉันย่ะ ไม่ใช่แฟนฉัน" อลิสแลบลิ้นใส่ เอลิต้ากับอธิปมองหน้ากัน แล้วก็หน้าแดง...

"ฮาๆๆๆ น่ารักจริงๆคู่นี้ รักกันนานๆนะ ถ้าทิ้งกันฉันโกรธแน่ๆ"

"คร้าบบบบ / ค่ะ" เอลิต้ากับอธิปจับมือกัน

"ไปละนะ... ห้ามร้องไห้ด้วย!" อลิสโบกมือลา

"หนูรักพี่นะ" เอลิต้ายิ้มให้

"รักเธอเหมือนกัน" อธิปก็ยิ้มให้

 

แล้วร่างของอลิสก็เลือนหายไป...

 

"อริสา/พี่อลิส..." อธิปและเอลิต้าพูดเบาๆ

"พี่คงไปดีแล้วแหละเนอะ"

"อืม... อย่างน้อยเธอก็มีความสุข..."

"แบบนี้ดีแล้ว แหละเนอะ..." เอลิต้ากลั้นน้ำตาไว้

"อือ..."

 

"ว่าแต่... พี่เธอบอกว่าเธออะ เฝ้าดูฉันอยู่ตลอด... จริงหรอ"

"จริงสิ"

"งั้นเหตุผลที่มาหาฉันทั้งหมดที่บอกมาก็โกหกอะสิ"

"ใช่แล้ว"

".....ไอเราก็หลงเชื่อ..... แล้วที่บอกว่า... รักเราอะ... จริงรึเปล่า" อธิปหน้าแดง และหันมองไปทางอื่น

"อยากรู้ก็ตามมาละกันนนน" เอลิต้าวิ่งออกไปนอกบ้าน

"เฮ้ยยยย อะไรเนี่ยยยย" อธิปวิ่งตามออกไป

 

ทั้งคู่วิ่งไปจนถึงสวนสาธารณะ...

เอลิต้าหยุดลงที่ริมทะเลสาบ... ที่ที่เอลิต้าและอธิปเคยมาด้วยกัน และมองไปยังดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้าไป

อธิปตามมาทัน และมองไปทางเดียวกัน...

 

เป็นภาพของดวงตะวันดวงใหญ่สีส้ม... อยู่เหนือพื้นน้ำ.. เหนือหมู่ไม้... เหนือตึกต่างๆในเมือง....

ทั้งเมืองถูกย้อมไปด้วยสีส้ม... ลมพัดอ่อนๆ.... ให้ความรู้สึกอันอบอุ่น...

 

"ตกลงว่าไง" อธิปจับมือเอลิต้า

"เธอบอกฉันก่อนสิ ให้ผู้หญิงบอกก่อนได้ไงล่ะ"

"ฉันชอบเธอ" อธิปพูดทันทีโดยไม่อายแม้แต่น้อย...

"คนบ้าาาาา" เอลิต้าผลักอธิปลงน้ำทันที ด้วยความอาย

 

"เฮ้ยยยยยย!! อะไรเนี่ยยยย" อธิปปีนขึ้นมา

"คนมันอายนี่นาาาา" เอลิต้าหน้าแดง และผลักอธิปลงไปอีกที

และอธิปก็ฉุดแขนไว้ ทำให้เอลิต้าตกลงมาด้วย

"กรี๊ดดดดดด" เธอตกลงมา อยู่ในอ้อมกอดของอธิป...

 

"ฉันชอบเธอนะ...บอกฉันมั่งสิ..."

"ไม่!!" เอลิต้าพยายามดิ้นออกไป

"โหยยยย อะไรเนี่ยยยย" อธิปยิ่งกอดแน่นขึ้น

"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่" เอลิต้าดิ้นพล่าน แต่ก็สู้แรงอธิปไม่ได้

"ทำไมไม่ใช้เวทมนตร์แล้วล่ะ" อธิปหัวเราะ

"ก็ใช้ไปหมดแล้วตอนส่งธิปกลับไปหาพี่อลิสไง..."

"อ้าว ซะงั้น แต่ก็ดี จะได้หนีฉันไปไม่ได้"

"โรคจิต..."

"ไอโรคจิตคนนี้่ก็แฟนใครไม่รู้แถวนี้แหละ" อธิปยิ้ม

"แฟนใคร ไม่มี๊" เอลิต้าพูดเสียงสูง

"โหยย ยังไม่ยอมรับอีก แบบนี้ต้อง..." อธิปเข้าไปจูบเอลิต้า.... เอลิต้าหยุดดิ้นทันที

 

"บอกรักเค้าได้ยัง" อธิปถอนปากออกมา

"รัก.... มั้ง?" เธอวิ่งหนีทันที แต่เพราะอยู่ในน้ำทำให้เคลื่อนตัวได้ช้า อธิปก็ฉุดแขนเธอไว้ เธอก็สาดน้ำใส่ทันที

อธิปสาดน้ำกลับ 

 

"รู้สึกมันคุ้นๆนะเหตุการณ์นี้" อธิปพูด หลังจากสาดน้ำกันซักพัก

"ฮิๆๆๆๆ ตอนนั้นก็แอบตามมาดูอยู่"

"โหววว ตามติดทุกสถานการณ์จริงๆนะเธอเนี่ย"

"ก็เค้ารักของเค้า เค้าก็อยากรู้สิว่าจะเป็นไงกัน"

"อ๊ะ บอกว่าเราเค้าแล้วหรอ"

"อะไร ฉันรักพี่ฉันหรอก เฮอะะะะ"

 

"ทำเป็นพูดไป โดนจุ๊บเข้าไปทีก็นิ่งเลย แหนะๆๆๆ"

"ก็ฉันตกใจหรอกย่ะ" เอลิต้าหน้าแดง

"บอกรักผมหน่อยเถอะคร้าบ ถือว่าสงสาร นะ นะ นะ" อธิปทำเสียงอ้อนสุดแรงเกิด

"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่" เอลิต้าสะบัดหน้าไปมา

"นะ นะ นะ นะ นะ นะ" อธิปยังคงอ้อนต่อไป

 

"เฮอะะ ถือว่าสงสารละกัน" เอลิต้ากอดอก หน้าแดงก่ำ

".....รักนะ...." แล้วเธอก็เข้าไปจุ๊บปากอธิปทีนึง

 

"เย้!!!!" อธิปดีใจลั่นบ้าน และเข้าไปกอดเอลิต้า...

"จะรักกันตลอดไปนะ"

"อื้อ..." เอลิต้าหน้าแดงก่ำ...

 

ทั้งสองกอดกันท่ามกลางแสงจะวันยามเย็น... ถึงแม้น้ำจะเย็นเพียงใด แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะความอบอุ่นของทั้งสองนั่นเอง....

สายประชาชนต่างจับจ้องมายังคู่รักที่กำลังหวานกันอยู่กลางน้ำ

แต่ทั้งคู่ก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว... 

 

ขอเพียงรักกันตอนนี้.. รักกันให้ดีที่สุด... อนาคตจะเป็นอย่างไร ก็ปล่อยให้มันเป็นไป...

เนอะ ^^?

 

The End...

 

จบละคร้าบบบบบบ

สำหรับฟิคเรื่องนี้

อย่างที่บอกว่าอยู่ดีๆก็อยากแต่ง ก็คิดเรื่องอะไรไว้เรียบร้อยเลย

แล้วก็แต่งมันออกมา

ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามอ่านครับ ^^

 

เมื่อก่อนเบียแต่งฟิคแบบ... แคร์สื่อ... คนไม่อ่านก็ไม่แต่ง พอใครด่าหน่อย เฟล ไม่แต่งแระ

แต่เรื่องนี้ อยากแต่งให้จบ เลยพยายามให้มันจบได้ในที่สุด...

ไม่ว่าใครจะว่าอะไร คนจะไม่อ่าน เบียก็จะแต่ง!!!!

ฮิๆๆ แต่ก็ขอบคุณทุกๆคนที่ตามอ่านนะครับ ^^

ไม่รู้ว่าจะมีผลงานต่อไปมั้ย... มันเป็นเรื่องของอนาคต หุๆๆๆ

 

สำหรับเรื่องนี้ อาจจะไม่ใช่นิยายที่ดีอะไร

แต่เบียก็ตั้งใจเขียนนะ

ถึงจะทำได้แค่นี้ ก็ไม่ว่ากันนะ T^T

 

ลาละครับ!

Comment

Comment:

Tweet

สนุกม๊ากกกก ชอบๆ

#9 By sim (182.52.106.25) on 2012-03-05 20:13

ตอนจบเขินอ่ะ น่ารักมาก

#8 By weeniie (223.207.52.126) on 2011-12-14 12:22

#5 By K r a i
เล่นไปเอา คำพูดจากบทความมายังงั้นเลย 55

#7 By TonHor on 2009-05-26 18:48

อ่าว จบซะแล้วเรอะ ยังไม่ได้อ่านเลย 55+

แต่สัญญาว่าจะเปิดไปอ่านตอน 1 แน่ๆ ^^

ป.ล. ขอบคุณที่ไปดูรูปนะคะน้องเบียร์

#6 By Sebille no Tengoku on 2009-05-26 13:33

อนาคตจะเป็นอย่างไร ก็ปล่อยให้มันเป็นไป... surprised smile

#5 By Krai W. on 2009-05-25 18:36

จบแล้ว!!

เย้้~~~~~

#4 By ||┃Junshoku|┃||┃ on 2009-05-25 07:46

ว้าจบละ ในที่สุดพระเอกนางเอกก็ได้กัน 555++confused smile confused smile

#3 By Pat's Song on 2009-05-24 22:16

ว้าว~ จบเเบบมีความสุข *-*

รอชมผลงานเรื่องต่อไปของพี่เบีย cry

#2 By ►JuNo★iji◄ on 2009-05-24 21:14

happy ending big smile

#1 By Meowzilla Zilla on 2009-05-24 20:25