Fiction

[เรื่องสั้น] เพื่อนเก่า

posted on 05 Jun 2011 15:46 by reshavalentine in Fiction
(แปลเพลง S&M ของ Rihanna เสร็จแล้วนะครับ คลิก~~)
 
ห่างหายจากการแต่งนิยายไปนาน (3ปีได้)
อยู่ดีๆเรื่องนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว (อีกแล้ว)
แล้วก็คิดว่า ต้องแต่งให้เสร็จ !!
ก็เลยลงมือปั่นซะ
 
ดีที่เป็นเรื่องสั้นครับ เลยใช้เวลาวันเดียว
อาจจะไม่ได้ค่อยดีเท่าไหร่นัก แต่ลองอ่านกันดูครับ :D
 
 
 
 
 

ทุกๆวันในเวลานั้น... ช่างสนุกเหลือเกิน

ช่วงเวลาที่... เราสามคน อยู่ด้วยกัน...

แต่ทำไม...มันกลับกลายเป็นอย่างนี้ไปได้นะ...

 

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาจากความฝัน

พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง...

 “แอล... ทำไมเธอต้องจากฉันไปด้วย...” ชายหนุ่มพูดกับตัวเองด้วยเสียงสะอื้น

 

 

อีกวันหนึ่งที่ชายหนุ่มคนนี้หยุดนึกถึงอดีตอันแสนล้ำค่าของเขาไม่ได้

อดีตที่เขาไม่มีวันลืม ไปตลอดชีวิต....

 

 

กริ๊งงงงงงง

เสียงออดดังขึ้นในขณะที่เขากำลังอาบน้ำอยู่

ชายหนุ่มจึงรีบนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำเพื่อไปเปิดประตูบ้านของเขา ซึ่งอยู่ชั้นล่างห้องที่เขาอยู่

 

กริ๊งงงงงงง

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงง

เสียงออดยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“คร้าบบบ กำลังไปแล้วคร้าบบบบ” ชายหนุ่มตะโกนออกไป

 

จนไปถึงประตูเขาก็เปิดมันออกทันที

 

ชายหนุ่มร่างใหญ่ดูท่าทางเหมือนวัยรุ่นปลายๆ ผมสีทอง ดวงตาสีน้ำตาล หน้าตาหล่อเหลา ใส่ตุ้มหูสีดำที่ข้างซ้าย ดูแบดบอยเล็กน้อย หอบกระเป๋าพะรุงพะรัง ยืนอยู่หน้าประตูบ้านเขา...

“เฮ้ เบลน” เขายิ้ม พร้อมยกมือทักทาย

 

ผัวะ !

ชายหนุ่มเจ้าของบ้านปล่อยหมัดเข้าใส่ใบหน้าของผู้มาเยือนเข้าเต็มแรง

จนทำให้เขากระเด็นล้มลงไป

 

“กลับมาที่นี่อีกทำไม!!” เขาพูดด้วยความโกรธ

“หมัดหนักไม่เปลี่ยนเลยนะ เบลน”

คำพูดของเขาทำให้เบลนผงะไปชั่วครู่ เพราะอดีต... ของพวกเขา

ชายหนุ่มพยุงตัวเองขึ้นพร้อมปาดเลือดบริเวณปาก “ฉันเข้าไปก่อนนะ”

แล้วเขาก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที

 

“เฮ้ย!! ใครให้แกเข้าไปฮะ คริส !!” เขาวิ่งตามเข้าไปด้วยความโมโห แล้วก็เห็นชายหนุ่มคนนั้นกำลังวางสัมภาระลงในห้องรับแขก

“นี่นายจะทำอะไร” เบลนมองอย่างสงสัย

“ก็กลับมาอยู่ที่นี่ เหมือนเมื่อก่อนไง”

แล้วเบลนก็ยืนนิ่งไปอีกครั้ง

เมื่อก่อน... เขาทั้งคู่อยู่บ้านหลังนี้ด้วยกัน...

 

“ฉันไม่ให้ !” พอเขาได้สติก็ ตะโกนกลับไปทันที

“อ๊ะ ผ้าขนหนูหลุดแล้วน่ะ” เขายิ้ม

 

“เฮ้ยยยยยยย” ผ้าขนหนูเบลนหลุดจริงๆ ด้วยความที่เขาโมโหและพยายามจะอาละวาดใส่คริส

“ตรงนั้นก็เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ ฮ่าๆๆ”

“ฮึ่ยยยย เดี๋ยวฉันลงมา ไปใส่เสื้อผ้าก่อน หวังว่าลงมาแล้วจะไม่เจอหน้าแกนะ” เขาพูดด้วยความอาย

“เจอแน่นอน” คริสแลบลิ้นใส่ แล้วเบลนก็รีบวิ่งขึ้นไปห้องชั้นบนเพื่อใส่เสื้อผ้า

แล้วเขาก็วิ่งกลับลงมาแล้วก็เห็นเบลน เพื่อนเก่าของเขากำลังถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแต่บ็อกเซอร์

 

“เฮ้ย !! ทำอะไร !!”

“ก็ถอดเสื้อผ้าไง อึดอัดจะตายเวลาใส่เสื้อผ้าทั้งชุด”

“แล้วมาถอดอะไรในบ้านคนอื่นเนี่ย !!”

“บ้านนี้ก็เคยเป็นบ้านของพวกเราไม่ใช่รึไง?”

“แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว !”

 

ทั้งคู่เงียบไป หลังจากประทะคารมกันซักพัก

 

“ตั้งแต่ที่แอล... จากฉันไป... เพราะนายนั่นแหละ !”

“ยังไม่ลืมเรื่องนั้นอีกเหรอ...”

“จะให้ลืมได้ยังไงล่ะ !”

“แอลเป็นเพื่อนที่ฉันรักที่สุด... แต่นาย... นาย.... นายทำให้เธอจากพวกเราไป !!”

“ถ้านายจะคิดอย่างนั้นก็ตามใจละกัน ฉันนอนล่ะ” แล้วเขาก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟาในห้องรับแขกนั้น

 

“เฮ้ยยยยยยย!!!!! ใครใช้ให้นอนที่นี่วะ !!! ออกไป !!!!!” เบลนเข้าไปเขย่าตัวเพื่อนเก่าของเขา

แต่คริสก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมลุกจากโซฟา และหลับอย่างสบายใจ

 

“นายนี่มัน... ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ....” เขายอมแพ้กับการลากเพื่อนเขาออกไปจากบ้าน “ฉันจะออกไปข้างนอกนะ”

“อือ” คริสตอบกลับมา

“หลับไม่จริงนี่หว่า แสรสสสสส” เขาบ่นด้วยความโมโหแล้วเขาก็เดินออกจากบ้านไป ส่วนคริสก็แอบยิ้มเล็กน้อยตอนที่เห็นเขาเดินออกไป

“นายก็ไม่เปลี่ยนเลยเหมือนกัน เบลน...”

 

 

เบลนเดินมุ่งหน้าไปตามทางเดินริมถนน...

2ข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเรือนมากมาย

บางบ้านก็มีเด็กๆวิ่งเล่นกันอยู่บริเวณหน้าบ้าน

บ้างก็วิ่งไล่กันอยู่บนริมทางเดิน

เบลนมองดูเด็กๆเหล่านั้น “เป็นเด็กนี่จริงๆเนอะ” เขาบ่นพึมพำ

 

เขานึกถึงอดีตในวัยเด็กของเขา...

คริส... ผู้ที่ขโมยห้องรับแขกเขาไปเมื่อครู่... เพื่อนเก่าของเขา ตัวเขาเองก็สนิทกับคริสมานานมากแล้ว ตั้งแต่สมัยประถม เพราะบ้านของทั้งสองอยู่ใกล้กัน จึงไปมาหาสู่บ่อยๆ และคริสก็ชอบไปนอนบ้านของเบลนเป็นประจำ แล้วพอเริ่มย่างเข้าอายุ 13 คริสก็ชอบจากไปสถานที่ไกลๆ โดยไม่มีใครติดต่อเขาได้ อาจจะดูแปลกสำหรับเด็กอายุไม่ถึง 20 ที่ตระเวนไปยังสถานที่มากมายทั้งในประเทศ และนอกประเทศ... แต่มันคือความฝันของเขาที่จะได้ตระเวนรอบโลก เขาจึงทำงานพิเศษทุกวันเพื่อให้ได้เดินทางไปยังที่ต่างๆ แล้วพอเขากลับมาเขาก็จะเอาเรื่องมาเล่าให้พวกเราฟัง... เขาเคยไปประเทศเพื่อนบ้านอยู่สองครั้ง แล้วเขาก็กลับมาเล่าว่าไปปีนเขานู้นนี้มา... ดูท่าเขาคงจะสนุกมากๆเลยแหละ

และอีกคนหนึ่ง... แอล... เพื่อนอีกคนของเขา เป็นเพื่อนสนิทอีกคนที่เขามี... ทุกครั้งที่คริสกลับจากการเดินทาง พวกเขาทั้งสามก็จะไปเที่ยวเล่นด้วยกันทุกครั้งไป แอลเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดคนหนึ่งที่เขาเคยเจอ แต่ที่มารู้จักกันได้

คงเป็นเพราะเหตุการณ์ที่โรงเรียน... สมัยก่อนที่คริสจะตระเวนไปทั่ว เขาเคยเป็นนักเลงมาก่อน... ขณะที่กำลังเดินกลับบ้านกับเบลน ก็เห็นแอลกำลังถูกวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งรุมล้อม และดูเธอกลัวๆ ทั้งสองจึงรีบเข้าไปช่วยแอลออกมา... ทั้งคู่ต่อสู้กับวัยรุ่นกลุ่มนั้นจนสะบักสะบอม แต่ก็ช่วยแอลออกมาได้ นับแต่นั้นเป็นต้นมาทั้งสามจึงไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด

 

 

เบลนยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ...

จนถึงบริเวณที่มีทางลาดชันทอดยาวสูงขึ้นไป

เขาเดินไปตามทางแคบๆนั้น .. รอบๆข้างมีต้นไม้สูงใหญ่มากมาย จนเหมือนป่าแห่งหนึ่ง

เขาเดินไปเรื่อยๆ จนพบกับแสงสว่างที่ส่องให้เห็นถึงทางออกจากป่าแห่งนี้

 

เมื่อเขาเดินผ่านทางออกนั้นออกมา ก็พบกับทะเล... เป็นหน้าผาสูง ที่มองเห็นทะเลสุดลูกหูลูกตา

บริเวณเกือบถึงปลายหน้าผามีต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นหนึ่งตั้งอยู่

เขาเดินไปนั่งที่ขอบหน้าผานั้น...

 

“ฉันมาหาแล้วนะ แอล ไม่เจอกันนานเลย” เขาพูดออกไป ราวกลับมีใครมานั่งอยู่ข้างๆ

“คริสกลับมาแล้ว เขาไม่เปลี่ยนเลยซักนิด จะมาจะไปก็ไม่เคยบอกกันซักคำเหมือนเดิม ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย แล้วยังมีหน้ามานอนที่บ้านฉันอีก... ฉันอยากให้เธออยู่ตรงนี้ด้วยจัง...” น้ำตาของเขาเริ่มไหลออกมา

“ฉันอยาก... กลับไป...  อยู่ในช่วงเวลานั้นจัง..” เขาสะอื้น  “มันเป็นช่วงเวลาที่... ฉันมีความสุขที่สุด... ในชีวิต... ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเธอ... อยู่กับคริส... เราสามคน... ไม่เคยแยกจากกันไปนานๆเลย...”

“แต่เธอ... ไม่มีวันกลับมาแล้ว... แอล... ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน...” เขานั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น พูดความรู้สึกทั้งหมดออกมา

“ทำไมเธอต้องตายด้วยนะแอล !!” เขาตะโกนขึ้นฟ้า... ภาพเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งปรากฏขึ้นในความทรงจำของเขา

 เธอคนนั้นช่างงดงามราวกับนางฟ้า ผมสีบลอนด์ยาวสลวยปลิวสไวไปตามสายลม นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเล ริมฝีปากเรียวเล็กสีชมพู แก้มทั้งสองข้างสีขาวอมชมพู ...

และภาพเด็กหนุ่มอีกสองคนก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำนั้น...

คนหนึ่งมีผมสีบลอนด์เช่นเดียวกับเด็กสาวคนนั้น ส่วนอีกคนหนึ่งผมสีดำสนิท

ทั้งสามคนนั่งอยู่ด้วยกันบนขอบหน้าผาแห่งนี้ คุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน...

แล้วภาพความทรงจำก็ย้อนไปที่ภาพของทั้งสามคนกำลังเล่นจรวดน้ำ... บนหน้าผาแห่งนี้ จรวดน้ำพุ่งทะยานลงสู่ทะเลยามเย็น ละอองน้ำจากจรวดสร้างสายรุ้งขึ้นทั่วบริเวณผาแห่งนั้น ช่างงดงามเกินคำบรรยาย...

ความทรงจำอื่นๆปรากฏขึ้นอีกมากมาย... ช่วงเวลาที่ทั้งสามคนอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นที่โรงเรียน ที่หน้าผาแห่งนี้ ที่บ้านของเบลน... คือช่วงเวลาที่ล้ำค่าที่สุดของเขา มันเอ่อล้นออกมาเหมือนกับน้ำที่ล้นออกมาจาดวงตาของเขา

 

“มานั่งร้องไห้คิดถึงฉันอยู่ตรงนี้เองหรอ” เสียงของคนที่คุ้นเคยดังขึ้นจากข้างหลังเขา

“ใครคิดจะไปคิดถึงแก !” เบลนรีบเช็ดน้ำตาของเขา

“หึ ปากไม่ตรงกับใจเลยนะ” คริสมานั่งข้างๆเขา “ก็ที่นี่เป็นสถานที่ลับของพวกเราสามคนไม่ใช่หรือไง... ฉันมาหาแล้วนะ แอล ฉันคิดถึงเธอจริงๆ...”

“ยังจะกล้าพูดออกมาอีกหรอ !!” เบลนลุกยืนขึ้นด้วยความโกรธ “ไม่ใช่นายรึไงที่ทำให้เธอต้องตาย” แล้วเขาก็กระชากคริสขึ้นมา

“ยังคิดอย่างนั้นอยู่สินะ...” คริสพูดตอบสั้นๆ

“ก็จะไม่ให้คิดได้ยังไง! นายเป็นคนพูดเองว่านายทำให้เธอต้องตาย !!” แล้วเบลนก็พุ่งเข้าไปต่อยคริสอีกครั้งหนึ่ง

แต่แล้วขอบหน้าผาก็ทรุดลง เบลนสะดุดร่วงไป

“เฮ้ย !!” คริสตะโกนลั่นแล้วคว้ามือของเบลนเอาไว้ “อย่าพึ่งรีบตามแอลไปสิ รีบๆปีนขึ้นมา !”

 

“อย่าปล่อยฉันนะ!!” เบลนพูดด้วยความกลัว พร้อมตะเกียกตะกายพยายามจะปีนกลับขึ้นไป

“ไม่มีทาง ! ฉันจะไม่ให้เหตุการณ์มันซ้ำรอยอีก !!” คริสตะโกน พร้อมกับพยายามดึงเบลนขึ้นมาอย่างสุดกำลัง

“เหตุการณ์อะไร???”

 

“ก็วันนั้น... วันเกิดอายุ 15 ของนาย... เราสองคนบอกให้นายมาที่นี่... เพื่อที่จะเซอไพรส์วันเกิดนาย...” เบลนเริ่มเล่าเหตุการณ์

 

ภาพความทรงจำในวันนั้น...

“หลบหลังต้นไม้เร็วๆๆ เดี๋ยวเบลนจะมาถึงแล้ว” เด็กหนุ่มในความทรงจำพูดกับเด็กสาวผมบลอนด์

“อือๆๆ” ทั้งสองเดินไปหลบหลังต้นไม้ที่ปลายหน้าผานั้น พร้อมกับกล่องของขวัญใบหนึ่ง

“เบลนจะชอบมั้ยนะ” เด็กหนุ่มพูดพร้อมหยิบกล่องของขวัญขึ้นมา

“แน่นอน ก็หมอนั่นชอบกล่องเพลงจะตาย แล้วยิ่งเป็น ลูกโลกหิมะ รับรองต้องดีใจจนน้ำตาไหลแน่ๆ”  เด็กสาวยิ้มกว้าง

 

“ทำไมนานจัง” เวลาผ่านไปได้ซักพักใหญ่ๆ จนเด็กหนุ่มเริ่มหงุดหงิด

“นั่นสิ... ลองโทรไปหาเบลนใหม่สิ”

“อือ”

 

“อยู่ไหนแล้วเนี่ย !” เด็กหนุ่มวางกล่องของขวัญลงแล้วกดโทรศัพท์หาเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่ง

“โทษทีๆๆ พอดีที่ทำงานพิเศษให้ไปช่วยอะไรนิดหน่อย อีกซักพักก็ถึงแล้ว รอหน่อยนะๆๆ”

“เออ ให้มันเร็วๆหน่อย”

“เออๆๆ รีบที่สุดแล้วเนี่ย”

“แค่นี้นะ !” แล้วเขาก็กดวางสายไป

 

“ฮึ่ยย ชักช้าตลอด เจ้าเบลนนี่” เด็กหนุ่มอารมณ์เสียไม่น้อย

“เอาน่า นี่วันเกิดเค้านะ อย่าไปโกรธเค้าเลย”

“ก็ได้ๆ”

“ตื่นเต้นจังเลย” เด็กสาวพูด

“ฉันก็เหมือนกันแหละน่า”

ทั้งคู่ก็ยิ้มออกมา

 

 

แล้วเสียงคนเดินเหยียบต้นหญ้าก็ดังขึ้น

“ได้ยินเสียงมั้ยๆ เบลนต้องมาแล้วแน่ๆเลย” เด็กสาวพูดด้วยความตื่นเต้น แล้วรีบลุกขึ้นยืน

ด้วยความที่เธอรีบลุกยืน จึงหน้ามืดแล้วเดินเซถอยหลัง แล้วเหยียบเอาก้อนหินบริเวณนั้นสะดุดถอยหลังลงไป

 

“แอล !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เด็กหนุ่มผมบลอนด์รีบกระโจนเข้าไปคว้ามือของเธอไว้

แต่... สายไปเสียแล้ว... เขาไม่สามารถคว้ามือเธอไว้ได้ทัน

 

“ฉันรักพวกเธอที่สุดในชีวิตเลยนะ!!!!!” เด็กสาวตะโกนสุดเสียงในขณะที่กำลังร่วงลงไป

“ไม่นะ แอล !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

“ทำอะไรอยู่น่ะคริส” เด็กหนุ่มผมดำเดินออกมาจากป่า...

“แอล... ตกลงไป... ข้างล่างนั่น...” คริสเริ่มมีน้ำตาคลอ

“ล้อกันเล่นรึเปล่าเนี่ย ฉันไม่เชื่อหรอก”

“แอล... ตกลงไปแล้ว !!!” คริสทรุดตัวลงแล้วปล่อยโฮออกมาทันใด

“เฮ้ย !! ไม่จริงใช่มั้ย บอกฉันสิว่ามันไม่จริง !!” เบลนทรุดตัวลงเช่นเดียวกับคริส

“ฉันผิดเอง” เขาร้องไห้หนักขึ้น หนักขึ้น “ฉันผิดเอง !!”

 

คริสและเบลนโทรไปบอกพ่อแม่ของแอลเรื่องที่เธอตกลงไป...

ทุกคนช่วยกันออกตามหา

แล้วก็พบ....

 

ร่างอันไร้ซึ่งวิญญาณของเธอ....

 

หลังจากวันนั้น... คริสก็หายไปจากเมืองนี้... ไม่มีใครสามารถติดต่อเขาได้... เหมือนเคย..

เบลนก็ไม่ยอมไปเหยียบหน้าผาแห่งนั้นอีก จนถึงเวลานี้... หลังจากที่เวลา 3 ปีผ่านไป

 

 “รีบขึ้นมาได้แล้ว !!” คริสตะโกน แล้วก็ออกแรงดึงเบลนอีกครั้งหนึ่ง จนสำเร็จ... เบลนขึ้นมาได้แล้ว ทั้งสองนั่งหายใจหอบกันซักพัก “ทั้งหมดนั่นเป็นความผิดของฉัน ถ้าฉันไม่คิดจะเซอร์ไพรส์วันเกิดอายุ 15 ของนาย... แอลคงไม่ต้องจบชีวิตลงอย่างนั้น” คริสพูดต่อ...

เบลนไม่พูดอะไรตอบ เขายังคงตกใจ และสับสนกับเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา เขาเข้าใจผิดมาตลอดว่าเพื่อนรักของเขาเป็นคนทำให้แอลต้องตาย... ตัวเขาจมอยู่กับความเศร้าและความโกรธแค้นมาตลอดจนถึงตอนนี้...

 

“กลับบ้านกันเถอะ ฉันมีอะไรจะให้ดู” คริสลุกยืนขึ้น และยื่นมือให้เบลนเพื่อดึงตัวขึ้นมา...

ทั้งสองเดินทางกลับที่พัก....

 

ในห้องรับแขก ทั้งสองนั่งอยู่บนโซฟา คริสเปิดกระเป๋าของเขาออก และหยิบเอากล่องของขวัญกล่องหนึ่งออกมา...

“Happy 18th Birthday นะ... เบลน จากฉัน และ แอล....” เขายื่นกล่องนั้นให้

เบลนรับกล่องนั้นไว้...

“เปิดเลยนะ?”

“เอาสิ”

แล้วเขาก็ค่อยๆแกะห่อกระดาษบนกล่องนั้นออก... แล้วเปิดกล่องช้าๆ...

(Credit : http://ajielala.blogspot.com)

ภายในบรรจุไปด้วยลูกโลกหิมะขนาดพอดีมือ... ภายในลูกโลกนั้นเป็นต้นคริสต์มาส และลูกโลกนั้นยังเป็นกล่องดนตรีด้วย... เขาลองบิดมันดู... แล้วก็ปล่อย

เสียงเพลงที่ดังออกมา... เพลงโปรดที่สุดของเขาดังขึ้น... หิมะจากก้นลูกโลกเริ่มลอยขึ้นและหมุนไปรอบๆ

น้ำตาของเบลนไหลออกมาทันที...

“ขอบใจนะ... และขอบใจเธอด้วยนะแอล...” เขากอดลูกโลกใบนี้ไว้แน่นในอ้อมอกของเขา คริสลูบหัวเขาเบาๆ

“คำพูดสุดท้ายที่แอลพูด... ฉันยังคงจำได้ดี... ‘ฉันรักพวกเธอที่สุดในชีวิตเลยนะ’ ฉันยังไมได้พูดตอบไปเลย... ว่าฉันก็รักเธอมากๆเหมือนกัน...” แล้วทั้งคู่ก็ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา...

เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งคู่ก็หยุดร้องไห้ แล้วคุยกันถึงเรื่องต่างๆที่ผ่านมา...

 

“นายจะอยู่ที่เมืองนี้ถึงเมื่อไหร่เหรอ?” เบลนถาม

“ไม่รู้สิ”

“ไม่ไปได้มั้ย คราวนี้... แอลก็ไม่อยู่ นายก็ไม่อยู่ ฉันโคตรเหงาเลยอะรู้ปะ”

“แหนะๆๆ แล้วบอกไม่คิดถึง ฉันเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันนะว่าฉันจะอยู่ไปอีกนานแค่ไหน... หัวใจมันเรียกร้องเมื่อไหร่ก็ต้องไป” เขาหัวเราะ

“ทำไมนายไม่เคยคิดจะบอกฉันเรื่องที่เกิดขึ้นเลยล่ะ”

“อืม... ฉันเองก็ทำใจไม่ได้เหมือนกับนายนั่นแหละ ที่แอลจากไป... ฉันยังคงคิดว่าจะมีวันพรุ่งนี้ ที่แอลจะมาเล่นกับพวกเรา... วันที่แอลจะทำเรื่องบ้าๆด้วยกันกับพวกเรา... วันที่พวกเราไปเล่นจรวดน้ำด้วยกันอีกครั้ง... ฉันจึงออกจากเมืองนี้ไป หวังว่าตอนฉันกลับมา... แอลก็จะกลับมาเหมือนกัน... แล้วก็ฉันคิดได้ว่า มันคงถึงเวลาที่ฉันต้องกลับมาที่เมืองนี้แล้ว และมอบของขวัญวันเกิดนี้ให้นาย ในวันนี้ วันเกิดอายุ 18 ของนายพอดี” คริสยิ้ม

“ปล่อยให้ฉันรอมาตั้ง 3 ปี!!” เบลนเขกหัวคริสเข้าอย่างแรง

“โอ๊ยย เจ็บนะ” คริสเอามือไปลูบบริเวณที่โดนเขกเข้าให้

 

“หึ หึ หึ... เอาคืนที่ทำให้ฉันต้องนอนฝันร้ายแทบทุกคืน”

“ขนาดนั้นเชียว !”

“เออสิ... พวกนายน่ะ คือคนทีสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน... ตั้งแต่พ่อแม่ฉันตายไป ก็มีแค่พวกนายนี่แหละ ที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด... และตอนนี้ก็เหลือแค่นายคนเดียวแล้ว...”

“ฟังแล้วขนลุกชอบกล...” คริสลูบแขนตัวเอง

“คิดไปไหนเนี่ย... นี่ก็ดึกแล้ว ฉันไปนอนก่อนนะ” เบลนลุกขึ้นจากโซฟา

“อื้ม ฝันดีนะ”

“ห้องนายข้างบน... ยังอยู่เหมือนเดิมนะ จะขึ้นไปนอนข้างบนก็ได้”

“อื้อ ไม่เป็นไร นอนนี่แหละ มีทีวีดูด้วย ฮ่าๆๆ”

“เอางั้นก็เอา... ฉันขึ้นไปนอนละนะ”

“อื้อ ฝันดีอีกครั้ง”

เบลนเดินจากไป


“ไม่นอนข้างบนแน่นะ????” แล้วเขาก็โผล่หัวกลับมา

“ไม่เว้ยยย”

“เออ ฝันดี” แล้วเขาก็เดินจากไปอีกครั้ง

“กี่รอบแล้วเนี่ย”

 

“ไม่ไปจริงเหรอ???” แล้วก็กลับมาอีกครั้ง

“เหงารึไง อยากให้ไปนอนด้วยเหรอ”

“จะบ้าเรอะ! ฉันไปนอนก็ได้...”

“ไปให้จริงล่ะคราวนี้”

“เออ”

“ฝันดี” แล้วเบลนก็เดินจากไป จริงๆ…

เขาเดินขึ้นไปห้องข้างบนซึ่งเป็นห้องนอนของเขา

มันเป็นห้องเล็กๆ ที่มีเตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะทำงานและของประดับตกแต่งอื่นๆ...

บนโต๊ะทำงานของเขามีกรอบรูปวางอยู่ ภายในมีรูปของเด็กหนุ่ม 2 คน คนหนึ่งผมดำคนหนึ่งผมบลอนด์ และหญิงสาวผมบลอนด์ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเค้า ทั้งสามกำลังทำหน้าทะเล้นใส่กล้อง หนุ่มผมดำฉีกปากแลบลิ้น หนุ่มผมบลอนด์เอานิ้วแหย่จมูกตัวเอง และสาวผมบลอนด์ทำปากจู๋ใส่กล้อง

“พวกเรานี่มันบ้าดีเนอะ...” เขายืนดูรูปแล้วหัวเราะ จากนั้นก็เอากรอบรูปนั้นไปนอนกอด

 

“อย่างน้อยคริสก็กลับมาแล้ว... ความจริงมันไม่ใช่ความผิดของคริสเลยที่เธอตกลงไป... เขาเองก็ไม่ยอมบอกความจริงกับฉัน ปล่อยให้ฉันโกรธแค้นเขามาตั้งนาน... มันเป็นวันเกิดของฉันนี่นา... แต่คริสก็ชอบโทษตัวเองเป็นประจำแหละเนอะ... แต่ฉันคงไม่โทษใคร... รู้แค่ว่าฉันคิดถึงเธอนะแอล เธอกับคริสคือคนที่ฉันรักที่สุด... ไม่ว่าจะเวลานี้ หรือเวลาไหน... ฉันไม่เคยลืมพวกเธอได้เลย...ถึงแม้ฉันจะพยายามลืมก็เถอะ... ฉันก็รักเธอที่สุดนะแอล....” เขาพูดกับกรอบรูปนั้น แล้วนอนหลับไป

“ฉันก็คิดถึงแกเหมือนกัน เบลน” คริสที่ยืนอยู่ข้างนอกพูดกับตัวเอง

 

1 วันอันแสนยาวนานก็ผ่านพ้นไป

การกลับมาพบกันอีกครั้งของเพื่อนสนิท... เหตุการณ์ระทึกและแสนอันตราย... ปรับความเข้าใจกับเพื่อนรัก...

ทั้งหมดเกิดขึ้นในวันเดียวของคนคนหนึ่ง แต่คงจะเป็นอีกวันหนึ่ง ที่เขาจะไม่มีวันลืม ไปตลอดชีวิต....

 

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยม

ชายหนุ่มผมดำตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย แล้วเดินลงไปยังชั้นล่าง...

“อรุณสวัสดิ์ คริส” เขาพูดออกไปและเดินไปยังห้องครัว แต่ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา “สงสัยยังไม่ตื่นแฮะ”

เขาชงกาแฟ และเดินไปที่ห้องรับแขก และเขาก็ไม่พบใครอยู่ที่นั่น รวมถึงสัมภาระของเพื่อนเขา เขาจึงรีบวางกาแฟลงบนโต๊ะกระจก

“คริส นายอยู่ไหน !!!” เขาตะโกน และรีบวิ่งขึ้นไปดูห้องข้างบน ฝั่งตรงข้ามห้องนอนของเขามีห้องอยุ่อีกห้องหนึ่ง

เขารีบเปิดประตูเข้าไป.... แต่ก็ไม่พบใคร... มีเพียงเฟอร์นิเจอร์ที่ยังอยู่เหมือนเดิม... ไม่มีสิ่งอื่นใดอยู่ภายในห้อง...

 

“นายไปไหนนะ...” เขาเดินเข้าไปในห้อง แล้วมองไปทั่ว ก็พบเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางไว้อยู่บนโต๊ะทำงาน

 

‘ขอโทษนะที่ไม่ได้อยู่กับนาย...

ฉันยังมีที่ที่ฉันต้องไปอยู่อีกทีหนึ่ง...

ไว้เสร็จแล้วฉันจะกลับไป...

คราวนี้ฉันจะไปอยู่ด้วยนานๆเลยแหละ...

อย่านอนร้องไห้คิดถึงฉันอีกล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ

แล้วเจอกันนะ

เพื่อนรัก


คริส’

 

“ไอเพื่อนบ้า... ใครจะไปคิดถึงแกกัน...” เขายืนยิ้ม.. พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

“ขอบใจนะที่กลับมาคราวนี้...

มันทำให้ฉันรู้ว่า... เราสามคน ไม่มีวันจากกันไปไหน...

ถึงแม้จะไกลแสนไกลแค่ไหนก็ตาม...

เราไม่มีทางลืมกันได้ลง... นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า

‘มิตรภาพ’ ฉันรักพวกแกนะ....

เพื่อนรัก”

 

เพลงนี้น่าจะใช้เป็นเพลงประกอบได้ดี จากอนิเมะเรื่อง Ano Hana (ano hi mita hana no name wo bokutachi wa mada shiranai) 

 

 

บางคนอาจเลือกที่จะลืม...

บางคนอาจจะจมอยู่กับอดีตอันแสนเศร้า...

แต่เราก็สามารถก้าวต่อไปข้างหน้า โดยที่ไม่ลืมอดีตอันแสนล้ำค่าได้เหมือนกัน

(เครดิต : Wong Fu Production)

ส่วนนี่เวอร์ชั่นอังกฤษครับ 

http://aelitax.blogspot.com/2011/06/short-fiction-old-friends.html

 

 

เป็นไงบ้างครับ ผลงานหลังจากไม่ได้เขียนอะไรเลยมา 3 ปี

ความจริงกะจะให้ตอนแรกยังไม่มีใครรู้ว่าแอลตายแล้ว

แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี D: !!

ใครสนใจเอาไปทำเป็นการ์ตูนมั้ยครับ >.>?? (ไม่น่าจะมี ถ้ามีบอกนะครับ 555+)

 

เจอกันคร้าบ :D

ทั้งสองกลับมาในช่วงเวลาปัจจุบัน

เป็นเวลาช่วงตะวันกำลังจะลับขอบฟ้าไป

 

เอลิต้าและอธิปนอนอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น

อธิปรู้สึกตัวขึ้นมาก่อน

"เอลิต้าๆ" อธิปเขย่าตัวเอลิต้าที่นอนข้างๆ แล้วเอลิต้าก็ลุกขึ้นมา และเข้าไปกอดอธิปทันที

"พี่อลิส... พี่อลิส... ฮือออออ" เธอร้องไห้ออกมา ในอ้อมกอดของอธิป

"สุดท้ายฉันก็ช่วยพี่สาวเธอไม่ได้่ ฉันนี่มันแย่เนอะ" อธิปลูบผมเธอเบาๆ และก็ร้องไห้ออกมาเช่นกัน

 

"อย่าร้องไห้ไปเลยทั้งคู่... บอกแล้วไงว่าฉันไม่ทิ้งพวกเธอไปไหนหรอก... ยังไงใจเราก็อยู่ด้วยกันเสมอ... นะ... " ภาพลางๆของอริสา/อลิสปรากฏตรงหน้าทั้งสองที่นั่งกอดกันร้องไห้อยู่

"แต่ห้ามลืมกันนะ!" เธอยิ้ม

 

"หนูจะลืมพี่ได้ยังไง หนุมีพี่คนเดียวนะ" เอลิต้าสะอื้น

"ฉันก็ลืมเธอไม่ลงหรอก รักแรกของฉัน" อธิปก็เช่นกัน

"คนมันน่ารักก็งี้ เหนื่อยใจๆ ฮิๆๆๆๆ รักกันให้ดีนะทั้งคู่!" อลิส/อริสาหัวเราะ

"แหนะ ยังจะมาชมตัวเอง พี่สาวใครเนี่ยยยย" เอลิต้าปาดน้ำตา

"แฟนใครไม่รู้น่ารักจริงๆ" อธิปหัวเราะ

 

"ต่อจากนี้ต้องเป็นแฟนน้องฉันย่ะ ไม่ใช่แฟนฉัน" อลิสแลบลิ้นใส่ เอลิต้ากับอธิปมองหน้ากัน แล้วก็หน้าแดง...

"ฮาๆๆๆ น่ารักจริงๆคู่นี้ รักกันนานๆนะ ถ้าทิ้งกันฉันโกรธแน่ๆ"

"คร้าบบบบ / ค่ะ" เอลิต้ากับอธิปจับมือกัน

"ไปละนะ... ห้ามร้องไห้ด้วย!" อลิสโบกมือลา

"หนูรักพี่นะ" เอลิต้ายิ้มให้

"รักเธอเหมือนกัน" อธิปก็ยิ้มให้

 

แล้วร่างของอลิสก็เลือนหายไป...

 

"อริสา/พี่อลิส..." อธิปและเอลิต้าพูดเบาๆ

"พี่คงไปดีแล้วแหละเนอะ"

"อืม... อย่างน้อยเธอก็มีความสุข..."

"แบบนี้ดีแล้ว แหละเนอะ..." เอลิต้ากลั้นน้ำตาไว้

"อือ..."

 

"ว่าแต่... พี่เธอบอกว่าเธออะ เฝ้าดูฉันอยู่ตลอด... จริงหรอ"

"จริงสิ"

"งั้นเหตุผลที่มาหาฉันทั้งหมดที่บอกมาก็โกหกอะสิ"

"ใช่แล้ว"

".....ไอเราก็หลงเชื่อ..... แล้วที่บอกว่า... รักเราอะ... จริงรึเปล่า" อธิปหน้าแดง และหันมองไปทางอื่น

"อยากรู้ก็ตามมาละกันนนน" เอลิต้าวิ่งออกไปนอกบ้าน

"เฮ้ยยยย อะไรเนี่ยยยย" อธิปวิ่งตามออกไป

 

ทั้งคู่วิ่งไปจนถึงสวนสาธารณะ...

เอลิต้าหยุดลงที่ริมทะเลสาบ... ที่ที่เอลิต้าและอธิปเคยมาด้วยกัน และมองไปยังดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้าไป

อธิปตามมาทัน และมองไปทางเดียวกัน...

 

เป็นภาพของดวงตะวันดวงใหญ่สีส้ม... อยู่เหนือพื้นน้ำ.. เหนือหมู่ไม้... เหนือตึกต่างๆในเมือง....

ทั้งเมืองถูกย้อมไปด้วยสีส้ม... ลมพัดอ่อนๆ.... ให้ความรู้สึกอันอบอุ่น...

 

"ตกลงว่าไง" อธิปจับมือเอลิต้า

"เธอบอกฉันก่อนสิ ให้ผู้หญิงบอกก่อนได้ไงล่ะ"

"ฉันชอบเธอ" อธิปพูดทันทีโดยไม่อายแม้แต่น้อย...

"คนบ้าาาาา" เอลิต้าผลักอธิปลงน้ำทันที ด้วยความอาย

 

"เฮ้ยยยยยย!! อะไรเนี่ยยยย" อธิปปีนขึ้นมา

"คนมันอายนี่นาาาา" เอลิต้าหน้าแดง และผลักอธิปลงไปอีกที

และอธิปก็ฉุดแขนไว้ ทำให้เอลิต้าตกลงมาด้วย

"กรี๊ดดดดดด" เธอตกลงมา อยู่ในอ้อมกอดของอธิป...

 

"ฉันชอบเธอนะ...บอกฉันมั่งสิ..."

"ไม่!!" เอลิต้าพยายามดิ้นออกไป

"โหยยยย อะไรเนี่ยยยย" อธิปยิ่งกอดแน่นขึ้น

"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่" เอลิต้าดิ้นพล่าน แต่ก็สู้แรงอธิปไม่ได้

"ทำไมไม่ใช้เวทมนตร์แล้วล่ะ" อธิปหัวเราะ

"ก็ใช้ไปหมดแล้วตอนส่งธิปกลับไปหาพี่อลิสไง..."

"อ้าว ซะงั้น แต่ก็ดี จะได้หนีฉันไปไม่ได้"

"โรคจิต..."

"ไอโรคจิตคนนี้่ก็แฟนใครไม่รู้แถวนี้แหละ" อธิปยิ้ม

"แฟนใคร ไม่มี๊" เอลิต้าพูดเสียงสูง

"โหยย ยังไม่ยอมรับอีก แบบนี้ต้อง..." อธิปเข้าไปจูบเอลิต้า.... เอลิต้าหยุดดิ้นทันที

 

"บอกรักเค้าได้ยัง" อธิปถอนปากออกมา

"รัก.... มั้ง?" เธอวิ่งหนีทันที แต่เพราะอยู่ในน้ำทำให้เคลื่อนตัวได้ช้า อธิปก็ฉุดแขนเธอไว้ เธอก็สาดน้ำใส่ทันที

อธิปสาดน้ำกลับ 

 

"รู้สึกมันคุ้นๆนะเหตุการณ์นี้" อธิปพูด หลังจากสาดน้ำกันซักพัก

"ฮิๆๆๆๆ ตอนนั้นก็แอบตามมาดูอยู่"

"โหววว ตามติดทุกสถานการณ์จริงๆนะเธอเนี่ย"

"ก็เค้ารักของเค้า เค้าก็อยากรู้สิว่าจะเป็นไงกัน"

"อ๊ะ บอกว่าเราเค้าแล้วหรอ"

"อะไร ฉันรักพี่ฉันหรอก เฮอะะะะ"

 

"ทำเป็นพูดไป โดนจุ๊บเข้าไปทีก็นิ่งเลย แหนะๆๆๆ"

"ก็ฉันตกใจหรอกย่ะ" เอลิต้าหน้าแดง

"บอกรักผมหน่อยเถอะคร้าบ ถือว่าสงสาร นะ นะ นะ" อธิปทำเสียงอ้อนสุดแรงเกิด

"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่" เอลิต้าสะบัดหน้าไปมา

"นะ นะ นะ นะ นะ นะ" อธิปยังคงอ้อนต่อไป

 

"เฮอะะ ถือว่าสงสารละกัน" เอลิต้ากอดอก หน้าแดงก่ำ

".....รักนะ...." แล้วเธอก็เข้าไปจุ๊บปากอธิปทีนึง

 

"เย้!!!!" อธิปดีใจลั่นบ้าน และเข้าไปกอดเอลิต้า...

"จะรักกันตลอดไปนะ"

"อื้อ..." เอลิต้าหน้าแดงก่ำ...

 

ทั้งสองกอดกันท่ามกลางแสงจะวันยามเย็น... ถึงแม้น้ำจะเย็นเพียงใด แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะความอบอุ่นของทั้งสองนั่นเอง....

สายประชาชนต่างจับจ้องมายังคู่รักที่กำลังหวานกันอยู่กลางน้ำ

แต่ทั้งคู่ก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว... 

 

ขอเพียงรักกันตอนนี้.. รักกันให้ดีที่สุด... อนาคตจะเป็นอย่างไร ก็ปล่อยให้มันเป็นไป...

เนอะ ^^?

 

The End...

 

จบละคร้าบบบบบบ

สำหรับฟิคเรื่องนี้

อย่างที่บอกว่าอยู่ดีๆก็อยากแต่ง ก็คิดเรื่องอะไรไว้เรียบร้อยเลย

แล้วก็แต่งมันออกมา

ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามอ่านครับ ^^

 

เมื่อก่อนเบียแต่งฟิคแบบ... แคร์สื่อ... คนไม่อ่านก็ไม่แต่ง พอใครด่าหน่อย เฟล ไม่แต่งแระ

แต่เรื่องนี้ อยากแต่งให้จบ เลยพยายามให้มันจบได้ในที่สุด...

ไม่ว่าใครจะว่าอะไร คนจะไม่อ่าน เบียก็จะแต่ง!!!!

ฮิๆๆ แต่ก็ขอบคุณทุกๆคนที่ตามอ่านนะครับ ^^

ไม่รู้ว่าจะมีผลงานต่อไปมั้ย... มันเป็นเรื่องของอนาคต หุๆๆๆ

 

สำหรับเรื่องนี้ อาจจะไม่ใช่นิยายที่ดีอะไร

แต่เบียก็ตั้งใจเขียนนะ

ถึงจะทำได้แค่นี้ ก็ไม่ว่ากันนะ T^T

 

ลาละครับ!